Wednesday, January 4, 2017

என் வாழ்க்கையின் ஆக சிறந்த நாள் !

அது ஒரு அழகான புராட்டாசி மாதம். வழக்கம் போல night out. அது ஒரு shared service apartment. 4 டபுள் bed room இருக்கும். shared Toilets + bathrooms. மதியம் 1 மணிக்கு  எழுந்து குளிக்க போறேன்.

பல சிறப்பு அம்சங்கள், அந்த அபார்ட்மெண்ட்ல  - அதுல முக்கியமானது - அந்த lock type  -


டபுள் side லாக்  இருக்கும்.  உள்ளே push பண்ணிட்டு lock பண்ணிட்டா, சாவி போட்டா மட்டும் தான் திறக்கும்.

அது தான் இந்த கதையோட ஹீரோ. குளிச்சி முடிச்ச உடனே தான் ஞாபகம் வருது. ரூம்-ஐ உள்ள லாக் பண்ணிட்டு சாவி எடுக்க மறந்துட்டேன். ரூம் உள்ள தான்  cash, mobile எல்லாமே இருக்கு. போச்சு டா.

குளிக்க போகும் போது என்ன blazers-ஆ போட்டுட்டு போக முடியும்? only லுங்கி.  சேகர் செத்துட்டான்.  வேற வழியே இல்லை. இன்னும் 1 hour -ல client  meeting இருக்கு. எட்டி பார்த்தேன். கொடியிலே பக்கத்து ரூம் ல இருந்த ஒரு பொண்ணோட டீ-shirt மட்டும் தான் இருந்துச்சு. சுட்டுட்டேன் . மன்னிக்கவும். இதுல கொடுமை என்னவென்றால் - அந்த சட்டையில் "babe" னு வேற எழுதி  இருக்கு.

so, as per the fashion statement,






அந்த டீ-ஷர்ட் , நான் போட்டப்ப sleeveless  மாதிரி ஆகிடுச்சு  + பாதி வயிறுக்கு கீழ வரல. ஏத்தி கட்டுடா லுங்கிய!

sleeveless short கருப்பு கலர் babe - women டீ-ஷர்ட் + colourful லுங்கி + பாத்ரூம் slippers.

நினைச்சி பார்த்தா, எனக்கே கொடூரமா இருக்கு. வேற வழியே இல்லாததால, இப்படியே ஆபீஸ்-கு நடந்து போனேன். தலை தாழ்ந்து, எவனையும் பார்க்காம நடந்தேன்.  அந்த ஆபீஸ் லொகேஷன் - இதோ, கீழ இருக்கே - இந்த இடம் தான்.



பக்கா  business சென்டர். எல்லாம் செம formals-ல சுத்துற இடம். ஏதோ ஒரு english novel-ல வர்ற ஒரு டயலாக் தான் ஞாகபம் வந்துச்சு . - "What a girl like you doing in a place like this ?" மாதிரி தான் நம்ம இந்த இடத்துல இருக்கோம்னு நெனச்சேன்.

Office செக்யூரிட்டி - என்னை block பண்ண வந்துட்டு - "நீயா ?" அப்டினு பார்த்துட்டு, என்னை ஓரளவு முன்பே தெரியும் என்பதால்  விட்டுட்டார். அவசரம் அவசரமா lift -கு போனேன். 

ஆத்தாடி - மொத்த கூட்டமும் அங்க தான் இருந்துச்சு. மின்னல் மாதிரி வேகமா, லிப்ட்-கு பக்கத்தில இருந்த படியில் எவனும் பார்க்கிறதுக்கு முன்னாடி ஏறினேன். 

office-ல எதுக்கும் இருக்கட்டும்பண்ணிட்டு  னு ஒரு formals வச்சி இருந்தேன். அத நம்பி தான் போனேன். ஒரு spare key, என்னோட friend கிட்ட மட்டும் தான் இருந்துச்சு. தலையை குனிஞ்சி கிட்டே ஓடும் போது தான் , என் friend , என்னை விட வேகமா கீழ போயிகிட்டு இருக்கான். 


"என்ன மச்சான் இது ? ladies டீ-shirt, லுங்கி , பாத்ரூம்'ஸ்லிப்பர்ஸ் ? fancy dress competition ஆ ?" - னு கேட்டான். "மச்சான், தயவு செஞ்சி டிரஸ் எடுத்துட்டு வா" னு கெஞ்சி கட்டளை இட்டேன். டிரஸ் change  பண்ணிட்டு, மீட்டிங் போனேன். Office phone எடுத்துட்டு, meeting போனேன்.

மீட்டிங் cancelled னு என் friend, ஆபீஸ் phone-கு  call பண்ணி சொன்னான் . சூப்பர்.

வேகமா நடந்து வந்தேன். ரயில்வே station-க்கு உள்ள போகும் போது, friend  போன் பண்ணி சொன்னான், "client office ல இருந்து திரும்ப call வந்துச்சு. "meeting இருக்கு-னு". train ஏறாம , திரும்ப client ஆபீஸ் போக வெளியே வந்தேன். 

குறுக்க நெடுக்க நடந்ததாலவும், தாடியில் மூஞ்சிய ஒளிச்சி  வச்சி இருந்தாதாலும்  Jay walking + Terrorist -னு சந்தேகப்பட்டு police சுத்தி வளைச்சிருச்சு.

Police : Why are  you going in and out of the station?
Me : My meeting was cancelled and re-scheduled. So, I had to go.
Police: Show me your IC.
Me : (அது தான் ரூம் -ல பத்திரமா இருக்கே). Sorry, I missed it in my room.
Police : Tell me your mobile number
சொன்னேன்.
அதுல ஒரு போலீஸ், phone எடுத்து யாருக்கோ கால் பண்ணினார். நான் relaxed-ஆ இருந்தேன். 
போலீஸ் : Why is your phone ringing and you are not picking the call?

அட ராமா , என் நம்பர்க்கு கால் பண்ணி இருக்கான்.
Me: Sorry, I kept in my room.
போலீஸ் : No IC . No மொபைல்!!!  But, you have another phone in your pocket.-னு 
சொல்லி அதை வெளியே எடுக்க சொன்னார்.

Me: Sir, that is my office phone number. -னு சொல்லி அதை அவரிடம் கொடுத்தேன்.

போலீஸ் : now, tell me this phone's number.

உச்ச சனி ! எனக்கு அந்த நம்பர் ஞாபகம் இல்லை.

Me : Sir, I don't know this number.
போலீஸ் : Too suspicious.

பல்வேறு கட்ட விசாரணைக்குப் பின், போலீசை நான் விடுவித்தேன். லேட்டா மீட்டிங் போனேன். Client - நான் phone-உம்  எடுக்கல, மீட்டிங்குக்கும் வரல -னு கோபப்பட்டு வெளியே போயிட்டார்.

எல்லா உண்மையும் சொல்லி ஒரு வழியா கஷ்டப்பட்டு, office போயி ஆபீஸ்-ல அதுக்கு explanation சொல்லி முடிச்சேன்.

இதுக்கு மேல உடம்பு தாங்காது-னு சொல்லி, room -கு போக முடிவு எடுத்தேன்.

ரூம் - spare key எடுத்துட்டு போயி, room-ஐ திறந்து, அந்த பொண்ணோட டீ-shirt-ஐ துவைச்சு காயப்  போடறேன். கரெக்ட்-ஆ அந்த பொண்ணு பார்த்துடுச்சு.  

என்னோட situation -அ , அந்த பொண்ணுக்கு சொல்லி புரிய வச்சி .... ச்சை . ச்சை .. அந்த நேரத்தில, அந்த பொண்ணு கூட, அந்த பொண்ணோட friends நாலு பேரு. கெக்க பேக்கே -னு எல்லாரும் சிரிக்க....... shame , shame , puppy  shame.

Now, tell me if a day can get better than this!  So , அந்த நாள் தான் - என் வாழ்க்கையின் ஆக சிறந்த நாள் !

Friday, August 12, 2016

தெய்வமும் 200 மீட்டரும்

An interesting incident that happened in 2011.

Let us switch on the கொசுவர்த்தி in the anti-clockwise direction!

பெசன்ட் நகர் பீச்ல- நைட் 2 மணி வரைக்கும் நண்பன் E.கார்த்தி கூட மொக்கய்ய போட்டுட்டு, அவனோட புது i 10 எடுத்துட்டு ஊருக்கு கிளம்பினேன்.  ஒரே ஒரு சின்ன hint - கார்த்தி எப்பவும் 2 போன் வச்சிருப்பார். 1- personal ; 1 - office  சப்போர்ட் phone. இந்த information இப்போ எதுக்குன்னு புரியாது. வீட்ல போயி உட்கார்ந்து  யோசிச்சா மட்டும் தான் புரியும்.

என்னை பத்தி நல்லா தெரிஞ்சதால  385 times  கேட்டான் - "எப்படி போகணும்னு வழி தெரியுமா டா ?" ன்னு.

"மச்சான். நான் பார்த்துகிறேன். safe-ஆ போயி சேர்ந்துருவேன்."

அக்கறையரோட  அவன் சொன்னான் - "உனக்கு என்ன ஆனாலும் பரவா இல்ல. கார் மேல ஒரு சின்ன scratch கூட விழ கூடாது."


சரி என்று சொல்லி, ஒரு வழியாக எடுத்து சென்றேன்.


ஒரு வழியா, பெருங்களத்தூர் - மதுரவாயல் route -அ பிடிச்சிட்டன்.


ஏதோ ஒரு எடத்துல left-ல இறங்கணும்னு தெரியும். ஆனா, slight confusion -ல மிஸ் ஆகிடுச்சு. எங்கேயுமே , அடுத்து left turn வரவே இல்ல.

ஒரு வழியா, புழல் சென்று அடைந்தேன்.

அங்க 4 ஹிந்தி லாரி drivers இருந்தாங்க. அவங்க , ஏதோ வழி சொன்னாங்க. அந்த வழியில போனா ,  ஏதோ ஒரு சந்து வருது. அதுவும் முட்டு சந்து. எடு reverse-அ. சத்தியமா, நான் எங்கே இருக்கேன்-ங்கிற hint  கூட இல்ல. ஏதோ ஒரு mtc பஸ் போனது. எப்படியும் இது கோயம்பேடு போயிடும். அங்க இருந்து, வேலூர் போற bus பின்னாடியே போனா  ஊரு வந்துடும் னு follow  பண்னேன். என் நேரம் - அந்த பஸ் break down.

அங்க ஒரு மகான் இருந்தாரு. தெய்வீகக் கலை.

தெய்வத்திடம் வழி கேட்டேன்

தெய்வம் சொல்லியது - "இப்படியே போ மானிடா ! 200 metres -ல ஒரு bridge வரும். அது மேல ஏறினா, ஒரே straight -வேலூர் தான்."

தெய்வத்திடம் நன்றி சொல்லி கிளம்பிய பொழுது  "bridge  கிட்ட இறங்கி கிட்டுமா ?"- என்று தெய்வம் lift கேட்டது.

"இந்த உலகமே உன்னுடையது தெய்வமே! வா தெய்வமே!" என்றேன்.

"Late night-ல strangers -கு லிப்ட் கொடுக்கிறது எல்லாம் risk"என்று பிதற்றும் மானிடர்களுக்கு நான் கூறி கொள்ள விரும்புவது என்னவென்றால்  - "தெய்வம் என்னைய விட ரெம்ப டம்மி யாக இருந்தது. அதனால தான் அந்த lift-எ குடுத்தேன். Moreover, Night  time , அந்த bridge -கு பதிலா, நம்ம வேற பிரிட்ஜ் ஏறி - மகாராஷ்டிரா , கல்கத்தா -எங்கயாவது போயிட்டோம்-னு வைங்க. எதுக்கு ரிஸ்க் என்று தான் ஒப்புக் கொண்டேன்."


பிரிட்ஜ் சென்று அடைந்தேன். தெய்வம் - இறங்கியது. "இந்த பிரிட்ஜ் தானே? வேலூர் போவும் -ல.. வேலூர். வேலூர் ?" என்று, கோர்ட் தவாரி போல் மூன்று முறை கேட்டு, பிரிட்ஜ் ஏறினேன். "வேலூர் - 180 km"- என்று sign போர்டு பார்த்தவுடன் தெய்வத்துக்கு மனதுக்குள் நன்றி சொன்னேன்.

பாதி தூரம் கடந்து சென்ற பின் , செல் போன் ஒலித்தது. கார்த்தி, தனது ஆபீஸ் சப்போர்ட் போன்-ஐ காரிலியே  தவற விட்டு இருக்கிறார்.

வண்டியா ஓரமா பார்க் பண்ணிட்டு , போன் attend பண்ணி - "Sir, கார்த்திக் has left his phone in the car. I will ask him to give you a call back"- என்று கூறி கட் பண்ணிட்டேன்.




திரும்பவும் இன்னொரு அழைப்பு. எதுக்கு கார்த்தியோட ஆபீஸ் phone -ஐ நாம் அட்டென்ட் பண்ணனும் என்று யோசித்து  silent -ல போட்டுட்டு வீட்டுக்கு போயிட்டேன்.

என்னை விட தன் கார் மீது கொண்டு இருந்த அக்கறையால், கார்த்தி அழைத்தார். "டேய், கார் correct -ஆ உன்னை கொண்டு வீட்டுல சேர்த்துடுச்சா ?"

கார் கொடுத்த  அடிமை கார்த்தியிடம் ஆணவமாய் பேசினேன்   - "சிக்னல் சரியா இல்ல. 10 வருஷம்  கழிச்சி பேசுறேன். By the by, உன் ஆபீஸ் போன் என் கிட்ட தான் இருக்கு. ஒரு நம்பர்-ல இருந்து close டு 25 calls வந்து miss ஆகி இருக்கு.  மேனேஜர் யாராச்சும் கால் பண்ணின்னா, colorful words-ல  தான்  reply பண்ணுவேன். புரியுதா?  ".


கார்த்தி : "டேய். என் ரெண்டு phone -உம் என் கிட்ட தான் இருக்கு. நீ கண்ணாடி போட்டு பாரு. அது உன் phone -ஆ இருக்கு போகுது!"

கண் பார்வை அந்த அளவுக்கு மோசம் ஆகலியே-ன்னு நெனைச்சி எடுத்து பார்க்குறேன்.  அது என் phone இல்லையே  என்று பார்க்கும் பொது திரும்ப அந்த number-ல இருந்து கால் வருது.

Attend பண்ணினேன்.

நான் : ஹலோ

எதிர் முனை  : சார்

(எங்கேயோ கேட்ட குரல் மாதிரி இருக்கே!)

நான் : சொல்லுங்க

எதிர் முனை  : நான், இன்னிக்கு காலைல உங்க கார்ல lift  கேட்டு வந்தேன்.

நான் : (அட... நம்ம தெய்வம். ) சொல்லுங்க.

எதிர் முனை  : phone உங்க கார்-ல மிஸ் ஆகிடுச்சு.

நான் : சூப்பர் !!!! சொல்லுங்க சார்!

தெய்வம்  : (அதீத நக்கலுடன் )அதுல முக்கியமான நம்பர் எல்லாம் இருக்குது. நான் ஒரு real எஸ்டேட் ஏஜென்ட். சீக்கிரமா எடுத்துட்டு வந்து சென்னைல குடுக்க பாருங்க. நெறய வேலை இருக்கு.

நான் : ஓ , அப்படியா ? எனக்கு, அடுத்த 20 வருஷத்துக்கு  சென்னை வர்ற வேலையே இல்லையே !

தெய்வம்  : சார் , please  சார். நான் வேணும்னா உங்க ஊருக்கு வரவா ?

நான் : வாங்க. but , நான் கொஞ்சம் busy -ஆ தூங்கி கிட்டு இருப்பேன். இருந்தாலும் try பன்ரேன்.

ஊருக்கு எப்படி வர வேண்டும் என்றும் வழி சொன்னேன். தெய்வம் எனக்கு வழி சொல்லுச்சு. நான் இப்போ தெய்வத்துக்கு வழி சொல்லிட்டேன். Draw the match.

நான் : அப்புறம், எங்க வீடு, ஒரு interior village -ல இருக்கு. நான் வரணும்-னா ஒரு Rs .100 செலவு ஆகவும். பரவா இல்லியா ?

(பஸ் stand -இல் இருந்து மிஞ்சி போனால், 100 metre தொலைவில் என் இல்லம்)

தெய்வம்  : கண்டிப்பா சார். போன் மட்டும் குடுத்துடுங்க ப்ளீஸ்.

நான் : நீ வந்துட்டு call பண்ணு தெய்வமே. நான் வர்ரேன்


மதிய நேரம்.

அதே எண்ணில் இருந்து அழைப்பு.

நான் :இதோ வந்துட்டேன் தெய்வமே. நீ பஸ் stand -லியே waitees பண்ணு"

போன் எடுத்துட்டு போனேன். தெய்வத்துக்கு என்னை அடையாளம் தெரியல. ரொம்ப பாவமா இருந்துச்சு. பக்கத்துலேயே 10 நிமிஷம் நின்னேன். தெய்வம் என்னை யாரோ மாதிரி பார்த்துச்சு.

நான் : "சார், உங்க போன்"

தெய்வம் கண் கலங்கி, "ரொம்ப thanks' - என்று கூறி  Rs.50-ஐ எடுத்து கொடுத்து  - "இவ்ளோ தான் சார் இருக்கு" என்றார்.

"விளையாட்டுக்கு சொன்னேன். வச்சிக்கோங்க"- என்று கூறி,

தெய்வம், "ஒரு 200 metre நடக்கிறதுக்கு சோம்பேறி தனம் பட்டு 350Kms சுத்துறன் சார் காலையில இருந்து." என்று மிகவும் பாவமாக கூறியது.

நான் : விடுங்க சார் பரவா இல்ல. இங்க நிக்காதீங்க. ஒரு சில bus தான் இங்க நிக்கும். அந்த இடத்துல தான் எல்லா bus-உம் நிக்கும். வாங்க, நான் drop பண்றேன்-னு சொல்லி வண்டியில் ஏற சொன்னேன்.

தலைக்கு மேல் கைகளை கூப்பியவாறு "வேண்டாம்"-என்று தலையை ஆட்டி செய்கை செய்து   பதில் ஏதும் கூறாமல் கண் கலங்கி  சென்றது தெய்வம்.

Friday, October 9, 2015

யாரை நானும் குத்தம் சொல்ல ?

2014 தீபாவளியின் பொழுது,  தி.நகரில் இருக்கும் எங்கள் அலுவலகத்திற்கு வெளியில் இருந்து ஒரு அழைப்பு. காக்கி pant, கலர் சட்டை மற்றும் பூட்ஸ் அணிந்து ஓருவர் நின்று இருந்தார். 45 வயது மதிப்பு உடையவர். வழக்கமாக இல்லாத பாணியில் ஒரு வணக்கம் வைத்தார்.

அவர்: "ராப்பகலா காவல் காக்குறோம். தீபாவளி வருது. அது தான், சும்மா உங்கள பார்த்து சும்மா...." (இளிக்கிறார்)

நான் : எங்க பாஸ் UK போயி இருக்கார். வேணும்னா, வந்த உடனே சொல்றேன்.

சென்று விட்டார்.

மீண்டும் சில நாள்கள் கழித்து, அதே வணக்கம், அதே தோரணை, அதே வசனம். நானும் அதே பதிலைக் கொடுத்தேன்.

இது சில நாள்கள் தொடர்ந்தது. ஒரு லேசான மன உளைச்சலை தந்தது.

ஒரு நாள், அவர் மீது மது வாடை , காலை 10 மணி

(கோபமான மிரட்டும் தொனியில்)
அவர்:  உங்க பாஸ் இல்லனா  என்ன?? நீங்க இருக்கீங்க இல்ல ? ஒரு கவுரவமா நடத்தத் தெரியலையா உங்களுக்கு எல்லாம் ??ஒரு 500-ஓ , ஆயிரமோ கொடுத்தா  சந்தோசமா வாங்கிட்டு போக போறோம். இப்படியா அலைகழிப்பீங்க????

என்று கூறி "பார்த்துக்கிறேன்" என்பது போல வீறு நடை போட்டு சென்றார்.

எது வேண்டுமானாலும் நடக்கட்டும். சல்லி காசு கூட தரக்கூடாது என்பதில் உறுதியாய் இருந்தேன்.


மீண்டும்  அதே போலீஸ் காரர்  2015 ஜூலை மாதம் வந்தார்.

அவர்: "ராப்பகலா உங்களுக்காகத் தான்  காவல் காக்குறோம். சும்மா உங்கள பார்த்து எல்லாம் நல்லா  இருக்கீங்களானு...." (இளிக்கிறார்)

நான் : எங்க பாஸ் UK போயி 2 நாள் தான் ஆகுது.

அவர்: "நீங்களே ஏதாவது  செய்யல்லாம் இல்லியா??" (இளிக்கிறார்)

நான் : இல்லீங்க சார், நான் இங்க work  பண்றேன். அவ்ளோ தான். அவரை கேட்டுட்டு வேணும்னா சொல்றேன்.

அவர்:  சரி. எது ஒன்னும் பார்த்து செய்ங்க!

என்று சொல்லி நடக்க ஆரம்பித்தார்.


எதுவும் செய்ய முடியவில்லையே என்ற ஏக்கம் கூடிற்று. அப்பொழுது,


நான் : சார், நீங்க எந்த station 

அவர்:  பாண்டி பஜார் 

நான் : உங்க பேரு 

அவர்:  ராஜா.

நான் : சரிங்க சார், நான் எங்க பாஸ் கிட்ட பேசிட்டு சொல்றேன் 


மெதுவாக நடந்து சென்றார்.


ஆபீஸ் உள்ளே நடந்து சென்ற பொழுது தான், பாண்டி பஜார் காவல் நிலைய S.I .- அவர்களுடைய அலைபேசி எண் என்னிடம் இருப்பதை உணர்ந்தேன்.

அவரை அலைபேசியில் அழைத்தேன்.

நான் : சார், உங்க ஸ்டேஷன்-ல ராஜா-நு யாராவது இருக்காங்களா ?

SI : அப்படி யாரும் இல்லியே !

நான் : இல்ல. இங்க ஒருத்தர் வந்து காசு கேட்டார்.அதுக்காகதான்.

SI : அந்த ஆள் கிட்ட phone கொடுங்க.

நான் : ஒரு நிமிஷம் சார்.

office -க்கு வெளியில் ஓடி சென்று பார்த்தேன். ஒரு சந்தில் நடந்து சென்று கொண்டு இருந்தார்.

உரக்கக் கத்தி அழைத்தேன் "சார்...." என்று.

என்னைக் கண்டவுடன் மகிழ்ச்சியில் ஓடி வந்தார்.(பணம் தருவேன் என்று)

அவர் அருகில் வந்ததும்,

நான் : SI சார் லைன்-ல இருக்கார். பேசுங்க. 
என்று சொல்லி என் phone-ஐ கொடுத்தேன்.

அவர் : யாரு.......????

நான் : SI 

அவரின் கைகள் நடுங்குவதை நன்றாகப் பார்த்தேன்.

வாங்கி பேசினார்.

(phone-இல் SI- இடம் பேசினார்)
அவர் : அய்யா, நான் traffic போலீஸ்-ங்க அய்யா, suspend-ங்க அய்யா. retired-ங்க அய்யா. 

என்று சொல்லி என்னிடம் phone-ஐ நீட்டி 

அவர் : வச்சிட்டார். கட் பண்ணிடு 

நான் காதில் வைத்து கேட்டேன்.

SI line-இலே தான் இருந்தார்.

SI : சார் , phone-அ அந்த ஆள் கிட்ட குடுங்க.

மீண்டும் குடுத்தேன்.

அவர் : அய்யா , சும்மா பேசி கிட்டு தான் அய்யா இருந்தேன். எதுவும் கேக்கலீங்க அய்யா. இந்த பக்கமே இனி வர மாட்டேங்க அய்யா. சரிங்க அய்யா.சரிங்க அய்யா. சரிங்க அய்யா.

என்னிடம் நீட்டி "கட் பண்ணு" என்பது போல் மிரட்டினார்.

நான் கண்டு கொள்ளவில்லை.

SI line-இலே தான் இருந்தார்.

நான் : சார். சொல்லுங்க.

SI : சார், அந்த ஆள் போலீசே இல்ல. fraud. உங்களால முடியும்னா ரெண்டு அடி போடுங்க. இல்லனா, ஸ்டேஷன்-ல கொண்டு வந்து விடுங்க. நான் பார்த்துக்கிறேன். For  sure, அந்த ஆள் இனி உங்க கிட்ட வர மாட்டான்.

நான் : Thank you சார்.


கட் செய்த உடன் எதிரில் நின்ற போலி போலிசை பார்த்தேன்.

லேசாக பயத்தில் கலங்கிய கண்கள்.

("அவர்", இனி "அவன்" ஆகும்)

அவன்  :  இப்போ நான் என்ன கேட்டேன்-நு நீ phone பண்ண???. உடனே phone பண்ணிடுவியா?? எல்லாம் ஒரு மிதப்புல தான் அலையுறீங்க.

நான் பதில் எதுவும் பேசவில்லை.

லேசான புன்முறுவலுடன் காக்கி சாயம் வெளுத்ததை எண்ணி சிரித்து சில நேரம் அவரின் முகத்தைப் பார்த்து விட்டு உள்ளே சென்றேன். 

திரும்பி பார்த்தேன். வெகு வேகமாக நடையை கட்டி கொண்டு இருந்தார்.


இன்று வரை, எந்த தொந்தரவும் இல்லை. இனியும் இருக்காது என்று நம்புகிறேன்.


மார்டின் லூதர் கிங் உடைய  ஒரே ஒரு வாசகம் தான் நினைவுக்கு வந்தது.

"The ultimate tragedy is not the oppression and cruelty by the bad people but the silence over that by the good people."


இந்த பதிவு, ஒரு ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடே அன்றி வேறு எந்த நோக்கமும் கொண்டது  இல்லை.